De kleine Chevrolet wordt afgeleverd bij het hotel. Darcars lijkt een verhuurbedrijf wat nog niet veel ervaring heeft. Ze berekenen 1 dag te weinig en we krijgen nog 10% korting op de koop toe.

De Miraflores sluizen in het Panamakanaal is redelijk snel gevonden ondanks de ochtendspits in Panama city. Wat een gedoe om de schepen die de shortcuts door midden Amerika willen maken. Het duurt pakweg 9 tot 11 uur om van de ene naar de andere kant te komen. Wel leuk om te zien hoe de grote schepen door de treintjes door de krappe doorvaart worden geloodst. Het museum geeft een mooi beeld over de bouw van dit 81 km lange kanaal, ooit gestart door Ferdinand de Lesseps, je weet wel de bedenker van het Suezkanaal. Hij is er mee gestopt omdat door landverschuivingen en tropische ziektes er tussen de 10 en 20 duizend arbeiders om het leven zijn gekomen. In 1903 is de bouw door de Amerikanen overgenomen en lang in hun bezit geweest. In 1920 gingen de eerste schepen door het kanaal. Het is nog niet zo lang geleden dat het weer Panamees grondgebied is geworden. Zij strijken nu de centen op. Dit is big business voor Panama.

We rijden door naar El Valle de Anton. El Valle is een krater van een dode vulkaan. De laatste uitbarsting was 300000 jaar geleden. De krater is lang gevuld geweest met water. Daarna zijn er mensen gaan wonen. Volgens Lonely Planet de grootste bewoonde kratervan de wereld. Ze verzinnen van alles om de toeristen te trekken. Het is hier ietsje koeler maar toch is het zweten geblazen. 

  
De “Kare lodge ” is een hostel met een paar lux ingerichte safaritenten. Ze zijn gloednieuw met een koelkastje, flatscreen TV, een eigen badkamer voor weinig. We besluiten om 3 dagen te blijven. De Chileens Duitse eigenaar haalt alles uit de kast om het ons meteen naar de zin te maken. Ze krijgen nu al een 10!. Kijk dat is nu gastvrijheid ” Best Western hotel! “!

  
In de zoo van El Valle zien we de gouden kikker die hier vroeger voorkwam. Nu alleen nog te zien in een aquarium. Ook de Tapir is een dier wat nog sporadisch voorkomt. Hier is een echtpaar bezig geweest met als gevolg een klein gestreept Tapirtje. Pa laat met trots zijn vujfde been over de grond bungelen. En die is niet misselijk, dat kan ik je wel vertellen! Een leuk klein dierentuintje. Wat ooit als dierenopvang is begonnen.

Honderden kinderen met lampionnen verzamelen zich langs de kant van de weg. Het waarom is ons niet duidelijk. Met veel getrompetter en beukende drums komt de stoet in beweging. In deze kleine gemeenschap van 7000 zielen zijn veel kinderen. Ook hier zijn de kinderen schattig en lief.

  
Mario, een afgestudeerde bioloog en hoogleraar, gaat ons leren om naar vogels te kijken, anders naar vogels te kijken. We worden uitgerust met dure verrekijkers. Mario heeft een lazerlampje om ons precies aan te wijzen waar het vogeltje in de boom zit. Hij kent ze allemaal bij naam en hoe ze eruit zien. Hij lokt ze met fluitgeluiden van het specifieke vogeltje. Razend knap! Er vliegen in dit gevarieerde landschap meer dan 500 verschillende soorten rond. Ik roep nog even “poelifnario” !!Maar daar komt ie ech nie z’n nest voor uit. In het open gebied vliegen weer andere vogels dan in het regenwoud. Papegaaien, Toekans, Parkieten, de ranzige bosuil, hij kent ze allemaal. Mario heeft 15 jaar geleden een nieuw vogeltje ontdekt en beschreven en 2 jaar geleden een nieuwe slang. Hij is dus niet de eerste de beste gids. In deze omgeving is veel Amerikaans privé bezit. Dure landhuizen met heel veel natuur. Mario zelf heeft ook een aardig stukje grond met veel aangeplante bomen speciaal gekozen voor de vogels. Een echte vogelaar.       

Er zijn in dit toeristen plaatsje genoeg restaurants maar jammer genoeg te veel op de Italiaanse keuken geïnspireerd. we kunnen zolangzamerhand geen pizza of pasta meer zien. De hele wereld is vergeven met pizza bakkers en spaghetti vreters.

We gaan naar Playa Venao aan de Pacific. Het landschap is hier totaal anders dan aan de Caribische kust. Hartstikke droog terwijl het toch regentijd is. We slapen in een hostel gerund door vrijwilligers. Door een dubbele boeking krijgen een betere kamer aangeboden waar we geen nee tegen zeggen. De zee aan deze kant veel woester. Hoge golven. Voor surfers ideaal. De jonge mensen hier maken daar dan ook veelvuldig gebruik van. Beachboys zijn geen gezellige mensen. Het loners, einzelgangers. Ze liggen de hele dag in zee te wachten op die ene ultieme golf waar ze dan pakweg 15 seconden op mee surfen.

  
  
Ellen kan de witte golven niet weerstaan en neemt direct een duik in het zilte nat. Ik wacht even af.
Het begint zowaar te regenen wat de baai waar de hostel gelegen is wat triest maakt. Het strand en de omgeving zijn niet supermooi, maar de hoge golven, dat is wat de surfers hier aantrekt. Veel jonge Duitsers. Ellens “dwars door de tuin soep ” smaakt weer heerlijk. De nodige vitaminen zijn weer binnen. 

De vervuiling van de zee valt hier wel mee.

  
De regen van gistermiddag en vannacht heeft de natuur zichtbaar good gedaan. De lieflijke heuvels, waar vroeger het tropisch regenwoud heerste, zijn prachtig. Veel landbouwgrond is daar voor in de plaats gekomen. De kust is nog ongerept in het plaatsje Cambutal.  

Kolibries zijn nare vogeltjes! Sinds we de suikerwaterpotten hebben opgehangen wordt er gevochten op leven en dood. Ze gunnen elkaar geen druppel suikerwater. Hoe nu precies de pikorde is weten we niet maar zodra er een hummingbird probeert de pot te benaderen wordt ie agressief bevlogen. Bah! Ook hier al!

John en Lucy (loes) komen hier al een paar dagen langs om de expertise van Guido wat betreft het lassen van metalen constructies op een zeilboot te gebruiken. Lucy en John hebben een zeilboot voor anker liggen hier in Puerto Lindo. Ze willen gebruik maken van Solar energie. Twee aardige Amerikanen. Lucy heeft Nederlandse ouders die in in 1950 naar Michigan zijn geemigreerd. Lucy van Dorp ergens uit midden Nederland. Ze kent nog een paar Nederlandse woorden. Een vlot wijf. Ze varen al hun hele leven.Hun vier kinderen zijn op de boot verwekt en bijna op de boot geboren. Nu zijn wij best wel avontuurlijk maar dit is toch wel een buiten categorie. Dezelfde type mensen zoals Kim en Tim in Ethiopië en Remy in Madagaskar. Bijzondere mensen met een bijzonder doel in hun leven.

   
 
Tobi en Mathias hebben hard gewerkt om, de overvloedige groei van de planten rondom het hostel te verwijderen. Het groeit hier zo hard dat je eens in de 3 maanden de takkenzooi moet verwijderen. Ik ben alleen bezig met mijn twee papegaaien op de muur aan het schilderen. Ellen houdt het het hotel in de gaten.

Het is toch wel wel een beetje “Fawlty Towers ” met die stresskip van een Sylvia en de overdreven maniertjes van Guido.Het is eigenlijk een grote chaos hier in het hotel. Het is maar goed dat er weinig gasten zijn. En ” don’t mention the war! ”

Mathias onze ¨ Ossie ¨ was 12 toen de “muur ” viel maar kan zich weinig herinneren van die belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Duitsland. Ook niet de periode daarvoor toen oost-Duitsland nog de DDR was. Het leven van de oost-Duitser werd gewoon geleefd.  

Guido is 50 jaar. Dat wordt gevierd en wij zijn daar deelgenoot van. Er zijn een paar vrienden uitgenodigd. Sylvia heeft haar best gedaan. Stukken vlees en kippenpoten voor op de barbecue. Een echt feest wordt het nooit iedereen taait al vroeg af.

Het dode riviertje achter ons is in een wilde stroom veranderd na hevige regen en onweer. Enorme knallen en bliksemflitsen. Hij treedt zelfs buiten zijn oevers.

Voor een eventuele landverschuiving zitten we hier niet echt lekker. Een paar jaar geleden is dit wel gebeurd. De mensen zitten nog steeds te wachten op hun beloofde financiële steun.

Onze laatste dag in het hostel. We zijn blij dat het erop zit, maar het is goed dat we deze klus afgemaakt hebben. Weer een ervaring rijker. Ik heb mijn creatieve ei weer kunnen leggen. We hebben lekker kunnen koken. Of het ooit goed gaat komen met dit hostel? We betwijfelen het. Als je het wil laten draaien op vrijwilligers? Ze zullen toch echt een paar horeca mensen in moeten huren. En natuurlijk die stinkhonden verkopen of villen.

We nemen afscheid van John en Lucy. Een bijzonder stel. Heerlijk relaxed.

De bus naar Colon komt redelijk op tijd. Gelukkig hebben we een zitplaats want de bus loopt vol met dikke negerinnen. De keiharde Panamese muziek op de dit vroege uur doet pijn in je oren.

De aansluiting met de bus in Colon naar Panama city gaat gesmeerd. In 41/2 uur zijn we weer in de geciviliseerde wereld.

We kunnen pas inchecken om 15.00 uur dus lopen we even de buurt in. Het is zaterdag en druk in “Bella vista” het stadsdeel waar het Best Western hotel is gelegen. Het is vreemd dat in zo’n gerenomeerd hotel we gelijk al onze credicard moeten trekken en afrekenen voor de komende 3 nachten. Rond 4 uur kunnen we naar onze kamer op de 12de verdieping. Een prachtige kamer met alles drop en dran. Het ontbijt is niet inclusief en we zagen op de kaart dat het ontbijt ook hartstikke duur is. Echt Hollandse prijzen dus we gaan op de hoek ontbijten.

Panama moet een oud gedeelte hebben dus vragen we aan de taxi chauffeur om ons daar af te zetten. We worden inderdaad afgezet bij een ruine maar van ruines hebben we onze buikjes vol. Het idee dat de rest van oud Panama wel dichtbij zal zijn is een vergissing. We komen terecht in een enorme koopmall. De grote merken zijn hier vertegenwoordigd maar ook een hoop winkels die we nooit gezien hebben. Je kan er echt verdwalen.

We lopen terug tussen de enorme architectonische monsters. Wat een hoogbouw. Enig overleg waar een en ander is neergezet is er volgens ons niet geweest. Of hier over 300 honderd jaar toeristen op af komen? We denken van niet. Maar het zijn wel hoogstandjes om iets dergelijks neer te zetten.

Voor het gemak ontbijten we wel in het hotel. We moeten direct boter bij de vis geven. Of ze ons niet vertrouwen. Raar voor zo’n groot bekend hotel. Misschien hebben ze slechte ervaringen met niet betalende gasten. Ellen wordt even heel boos tegen de receptioniste die alles op de cursus geleerde “mea culpa’s” uit de kast trekt.

We huren een auto voor de komende 14 dagen om meer van Panama te zien.

De internet verbinding is hopeloos. Skypen met moeders op moederdag gaat niet lukken. We moeten naar Portobelo waar een internetcafe schijnt te zijn. Zo modern Panama City is, zo achterlijk is het hier. Het hostel loopt vol. Een ouwe kromme Amerikaan met een heel jong meisje uit Nicaragua. En een jong Frans stelletje. Het meisje van het Franse stelletje is extreem mager. Hopelijk blijft de wind liggen. 

We krijgen het druk maar gelukkig komen er weer nieuwe volunteers. Tobi van de USA en Matthias van Duitsland zijn gearriveerd. Kunnen zij ook gaan strontruimen.

Het is bloedheet en vochtig. Het zweet loopt uit alle gaten en kieren.

We hebben speciale suikerwater potten opgehangen. Tientallen minuscule kleine kolibri’s maken hier gebruik van. Prachtig om te zien hoe die vogeltjes probleemloos in de lucht blijven hangen.
In de bomen om ons heen springen kleine zwarte brulapen op zoek naar vruchten. Deze grote groep brulapen struint hier zo nu dan rond en maakt hun naam waar. Als de bus langs komt beginnen ze met z´n allen te brullen. Een oorverdovend lawaai.
Panama is voor vogelliefhebbers een paradijs. Het is een nauwe brug tussen 2 enorme continenten wat een enorme variatie aan planten en dieren tot gevolg heeft. Ze emigreren als het ware tussen die 2 werelddelen. Meer dan 940 verschillende vogels vliegen en 125 dieren huppelen hier rond. Maar heel veel dieren dreigen hier uit te sterven omdat hun leefgebied wordt bedreigd en de enorme vervuiling van plastic en andere rotzooi doet er ook geen goed aan. De Panamezen zijn niet zuinig op hun natuur. Gelukkig komen er steeds meer beschermde gebieden.

Mathias, een ossi heeft een zeer trage manier van praten. Het lijkt of hij niet vooruit te branden is. Ook aan Tobi is niet veel plezier te beleven. Het zijn echte einzelgängers, loners, mannen die in hun eentje de wereld door trekken. Het interesseert ze geen reet wat wij aan het doen zijn.

We mogen de auto lenen van Alvaro de Chileen om naar Portobelo te rijden. In het internet cafe ” captain Jack ” in Portobelo doen we onze nodige dingen voor de komende tijd als we klaar zijn met ons werk hier in het hostel.

De honden hebben een gat in het hekwerk gevonden en zijn gaan zwemmen in de rivier achter het hostel. Ze meuren als varkens! Gatverdamme! De rivier is eigenlijk een open riool en het water is zo dood als een pier.

Alvaro is zijn pas aangeschafte zeilboot zeewaardig aan het maken. Hij gaat volgende maand de boot terug zeilen naar Chili. Meer dan 3000 zeemijlen. Het zijn geen zeezeilers maar ze gaan het toch maar doen. Hij is directeur van een automatiserings bedrijf. Hij heeft geld zat en tijd genoeg. Zijn schattige dochter Marie Jose van 15 helpt mee.

Als hotel bediende beleef je het hotelwezen toch anders dan als je als toerist een hotel geboekt hebt. Als gasten klagen over het geluid van de airco of over een te lauwe douche of het onbijt is niet goed dan denk je al gauw ¨wat een zeikerts ¨! Een slechte recensie trek je je dan toch persoonlijk aan.¨Want zo gaat dat tegenwoordig in het hotel wezen.

Mathias mag dan traag praten maar hij weet wel van aanpakken. Van Tobi krijgen nog niet veel hoogte. Fernando en Sulie zijn 2 jonge Spanjaarden uit Madrid. Ze hebben overal tato´s en piercings en grote gaten in hun oorlellen. Het zijn leuke jonge mensen.

Guido denkt, door veel zijn onderbeen te belasten, dat het genezingsproces sneller gaat. Af en toe denken we dat ie dood gaat. Hij heeft heel veel pijn. Maar hij gaat door want er moet geld verdiend worden. Guido en Sylvia zijn een beetje gemaakt aardig. We hebben het idee dat je er geen ruzie mee moet krijgen.

In de tuin zit het vol met landkrabben. Als je langs loopt kruipen ze snel terug in hun hol. Maar ´s nachts gaan op stap. Ze kunnen makkelijk in onze slaapkamer komen en zoeken naar dingen die ze mee in hun hol trekken. Ze hebben enorme scharen en hebben hun ogen op steeltjes en ze zijn blauw. Ellen mag ze niet! 

Fernando en Sulie zijn ingedeeld in het werkschema voor de werkzaamheden voor het hostel. Dus kunnen wij ook af en toe een vrije dag hebben. Maar het Spaanse stel heeft te horen gekregen dat zij geen gastheer en gastvrouw mogen zijn omdat ze teveel piercings zoals spijkers door de neus en tato´s hebben. Het zal Fernando en Sulie aan hun Spaanse reet roesten. ¨ I know nothing,  I´m from Madrid ¨!

Sylvia en Guido, zelf exponenten van het losse leven zitten zelf helemaal onder de tatoes, geven nu de maat aan. Een beetje hypocriet naar wij dachten! 

Op een vrije witte muur ben ik begonnen met een muurschildering. Een Toekan moet het worden.

Naarmate we onze collega volunteers wat beter leren kennen krijgen we ook meer van hun te weten. Ze vallen alles mee.
We hebben weer een vrije dag maar het regent warme pijpenstelen. Er zijn geen gasten dus kunnen we makkelijk weg.

We lopen naar Cacique een klein vissersdorpje. Het regent minder hard maar de temperatuur maakt het een vochtige wandeling. Je kan goed zien aan de vegetatie dat we in een tropisch land zijn. De vogels zingen hun longen uit hun lijf. De Caribische kust is zoals hij moet zijn, avontuurlijk met hier en daar een schat begraven op het strand.

  
   
 Op de terug weg zien we een luiaard aan een elektriciteitskabel hangen. Ik dacht eerst dat het een kokosnoot was. De vacht van het arme beest druipt van de regen.

  
In het dorp kan ik speciaal voor Peter van Geenen een negerinnenkont in een rose legging vast leggen. Er kan nog wat bij.

  
De vrijwilligers die hier zijn hebben geen cent te makken. Alles is op low budget. Knap, dat deze nog kinderen, dat doen. Dan zijn wij echt luxe vrijwilligers met een volle creditcard op de achterhand.    
Zondag, maar de dagelijkse werkzaamheden gaan gewoon door. Ellen houdt het hostel in de gaten. Er moet brood worden gebakken. ik ben bezig met het schilderen van een Toekan op de muur. 

Het brood ziet er goed uit als het uit de oven komt. De smaak is goed. Milika, we leren het al!

Tobi, Mathias, Fernando en Sulie zijn de nieuwe winkel aan het wit schilderen.

Omdat we zo hard gewerkt hebben mogen we onz vochtige slaapkot verruilen voor een kamer in het hostel. Kijk dat is nou mooi. Een goed bed, airco en een badkamer met warm water en een flatscreen. De muskieten hier hebben overwerk om alle onderbenen van de volunteers te bewerken. Iedereen is aan het krabben met grote wonden als gevolg. Dan is dan weer een onaangenaam dingetje van deze omgeving.